Integracja sensoryczna

Integracja sensoryczna jest to proces analizy i przetwarzania bodźców płynących z otoczenia do mózgu. Najważniejsze zmysły, które dostarczają nam informacji to: dotyk, czucie głębokie (propriocepcja) oraz układ przedsionkowy odpowiedzialny za równowagę. Kiedy jednak mózg nie jest zdolny do prawidłowego przetwarzania mówimy o zaburzeniach SI. Problemy z dezintegracją mogą wynikać a z nadmiernego lub za małego przetwarzania bodźców. Terapię prowadzi się, aby pomóc dziecku w codziennym funkcjonowaniu.

Możliwe problemy, w których terapia może okazać się pomocna:

  • nadwrażliwość na dotyk, ruch, bodźce wzrokowe lub słuchowe, np. dziecko nie znosi się ubierać, drażnią go metki i szwy, panicznie boi się upadku, jest bardzo ostrożne, boi się zabaw z rówieśnikami, nie znosi hałasu, jest wybiórcze pokarmowo, unika zabaw z użyciem mas plastycznych,
  • podwrażliwość na dotyk, ruch, bodźce wzrokowe lub słuchowe, np. dziecko nadruchliwe, skaczące, uderzające się, hałaśliwe, wymagające długiego intensywnego bujania, ciągle poszukujące intensywnych wrażeń,
  • problemy z koordynacją ruchową: niezgrabne, przewracające się dziecko, które ma problem z czynnościami manualnymi,
  • trudności z koncentracją uwagi,
  • wybuchowość i impulsywność,
  • nie lubi chodzić boso,
  • nie potrafi nauczyć się jazdy na rowerze,
  • nie lubi przytulania.

Jeśli niepokoi Cię zachowanie Twojego dziecka polecam wypełnić formularz Polskiego Stowarzyszenie Terapeutów SI:
http://w.pstis.pl/pl/html/index.php?str=podstrona_kwestionariuszariusz

Lub umów się ze mną na ocenę dziecka.

Podobne wpisy

  • PNF

    …czyli proprioceptive neuromuscular facilitation, albo inaczej: proprioceptywne neurotorowanie. Spokojnie, to tylko strasznie brzmi! Ta metoda wykorzystuje skomplikowane wzorce ruchu, poprzez które informacje trafiają do mózgu. W efekcie odtwarza się lub poprawia kontrolę motoryczną (ruchową). Do terapii wykorzystuje się silniejsze partie ciała, przenosząc pobudzenie na te słabsze. Procesowi uczenia się ruchu towarzyszą bodźce oddziałujące na wiele…

  • |

    Kinesiology taping

    Kinesiology taping (kinesiotaping, plastrowanie dynamiczne, KT), wynaleziony przez dr. Kenzo Kase z Japonii, jest stosunkowo nową metodą, stosowaną zarówno terapeutycznie, jak i profilaktycznie. Polega na aplikowaniu specjalnych, elastycznych plastrów/taśm/tejpów (kinesiology tape), które stają się dla ciała źródłem bodźców mechanicznych: zmniejszają, stabilizują lub zwiększają napięcie mięśniowe. Plastry te – niekrępujące ruchów, przepuszczalne dla powietrza i wody –…

  • Bobath dla dorosłych

    Metoda stworzona przez Bertę i Karela Bobathów w połowie XX w., dzięki swej otwartości stale się rozwija. W rezultacie, mimo niezmiennych założeń, pozostaje najważniejszą koncepcją w pracy z dysfunkcjami neurologicznymi. Obejmuje badanie i terapię pacjentów z zaburzeniami napięcia, ruchu i funkcji wynikających z uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Terapia jest zindywidualizowana i ukierunkowana na cel funkcjonalny – konkretną czynność dnia codziennego. Najważniejsze założenia…

  • Stymulacja bazalna

    (Czyli: od podstaw). Koncepcja niemieckiego profesora Andreasa Fröhlicha, stosowana jest od lat 70. XX w. Autor terapii wskazał zasadnicze „punkty” terapii – jak postrzeganie, ruch czy doświadczenia społeczne – dzięki którym terapeuta „schodzi na poziom pacjenta”. Stymulacja bazalna przeznaczona jest dla osób w różnym wieku dotkniętych głęboką niepełnosprawnością, w tym intelektualną, oraz stanami zaburzeń świadomości, takimi jak…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *